Adopt a cat

If you are interested in adopting a cat, you can contact us anytime by the contact form on this website or through Facebook (allehadoc).

Read More

Adopt a dog

If you are interested in adopting a dog, you can contact us anytime through the contact form on this website or through Facebook (Alle Hadoc)

Read More

Hadoc

Hadoc means: 'Hulp Aan Dieren Op Curacao' (Help Animals Directly on Curacao), and it was founded on June 1, 2013.

Our work

We mainly help cats, but we are open for all kind of animals that have no other place to go. Hadoc is a non-profit organisation.

Donations

We don't receive subsidy. We are grateful for every donation we receive, so please help us.

Our motto

Be the change you want to see in the world!

joanna 1

Altijd weer die Handen

Ze noemen me Joanna. Ik woonde met mijn familie en wat ooms en tantes in een grote tuin. In de huisjes naast onze tuinen wonen allemaal  Mensen, bejaarden noemen ze die, en die gaven ons eten. Onze moeder had een buik vol melk, en we konden drinken zo vaak we wilden. Later werd dat minder, en was onze mama niet meer de hele dag bij ons. We gingen zelf op onderzoek uit en vonden soms ook wel lekkere hapjes, of minder lekkere hapjes, die we toch opaten omdat we honger hadden. Er viel heel vaak water uit de lucht, dan moesten we schuilen. We konden dat dan wel weer drinken en dan ging onze dorst weg.

Op een dag kwam ik een tuintje verder en rook ik een heel  lekkere geur. Het kwam uit een zwart ding. Ik kon er gewoon doorheen kijken, en volgde mijn neus. Ineens was er een raar geluid en kon ik er niet meer uit. Ze hadden me gevangen. Toen kwam er zo’n Mens naar me toe, en tilde het zwarte ding op, met mij erin. Ik was zo bang! Het ding werd in een auto gezet, het werd een beetje donker en er volgde een periode van lawaai en gewiebel. Eenmaal stil werd het weer lichter en werd ik weer een stukje meegenomen. Er waren vreemde geluiden en geuren, ik herkende helemaal niets en probeerde mezelf onzichtbaar te maken. Daar waren de Handen. Ze kwamen steeds dichter bij. Ik was boos en bang en ik gromde en blies. Het hielp allemaal niets, de Handen pakten me vast. Nu werd ik in een ander ding gezet, groter en glimmend. Er was een bakje met zand en een bakje water. Ook was er een beetje eten. 

 

joanna 2

Gelukkig lieten die Handen me los en gingen ze weg. Ik was nog steeds erg bang en probeerde uit het ding te komen. Dat lukt niet en ik kroop weg in een hoekje. Er was niets waar ik me in of onder kon verstoppen. Ik had wel erge honger en heb het eten opgegeten. Dat was wel erg lekker. Met mijn volle buikje ben ik toen in slaap gevallen, doodmoe van alle avonturen.  

Ik werd wakker en het was donker, het was nacht. Weer ging ik op zoek naar een uitgang, en ja, er was een plekje waar ik tussen de tralies door kon. Eindelijk vrij. Maar wat nu? Ik was een stukje naar beneden gevallen en liep wat rond. Er waren ook andere katten, maar niet mijn familie. Ik heb wat rondgelopen en heb me toen op een donker plekje verstopt. Het Mens met de Handen schrok heel erg toen ze de volgende ochtend zag dat het glimmende ding leeg was. Ze heeft overal gezocht maar ze kon me niet vinden. Ze dacht dat ik waarschijnlijk door de kier van de deur naar buiten was gegaan en dat ze me kwijt was. Ze was erg verdrietig. Dat ging ze aan haar vrienden vertellen op Facebook. Toen ze zo stil aan die computer zat en ik toch wel weer honger had gekregen kwam ik uit mijn schuilplaats en ging ik op zoek naar eten. Ineens zag het Mens me. Ze was heel erg blij dat ik er nog was, en ik was heel erg geschrokken dat zij er nog was, ik was haar even vergeten. Ik kroop gauw weer in mijn schuilplaats, maar ze wist nu dat ik er was en stopte niet me zoeken tot ze me gevonden had. Ze had een ding in haar hand waar een heel fel licht uit kwam, het leek de zon wel. Ik was een beetje verblind. Ze zei dat ik onder de keukenkastjes lag, en dat het daar wel eens schoongemaakt kon worden.

 

joanna 3

Nou, dat was echt niet mijn werk. Ik probeerde zo ver mogelijk in de hoek te kruipen, maar die Handen kwamen dichter en dichter bij en kregen me uiteindelijk te pakken. Ik was bang en boos en probeerde me los te wrikken. Die Handen hielden me echter zo stevig vast, er was geen ontkomen aan. Toch deden ze me geen pijn, ik kon alleen niet weg. Ze hebben me toen in een ander ding gezet, net zo groot als het glimmende ding, maar dan alleen aan de voorkant tralies, en daar kon ik echt met geen mogelijkheid doorheen.

In dat ding zit ik nu al een poosje. Opeens ging de deur open en  kwam er een Hand naar me toe. De Hand rook wel lekker, er lag een beetje eten op. Toch durfde ik het niet te pakken. Ze legde het eten neer en de Hand ging weg. O wat rook dat lekker. Na een poosje hield ik het niet meer en at ik het op. Het Mens maakte geluid, dus ik kroop weer weg. Daar was de Hand weer, weer met een beetje eten. Het smaakte zo goed, dat ik nu aan de Hand durfde te ruiken en het eten op te likken. Nu komt de Hand een paar keer per dag met eten. Dat gaat nu goed, ik vind het niet meer eng om aan de Hand te likken. Alleen komen de Handen ook vaak met zijn tweeen, en dan pakken ze me op. Dat vind ik verschrikkelijk. In het begin blies ik er boos naar, en ik spoog, maar daar trokken ze zich niets van aan. Ze pakken me gewoon op en dan houdt het Mens me tegen zich aan. Ze maakt geluidjes en ze kriebelt me. Misschien dat ik dat kriebelen toch wel een beetje lekker vind, maar dat laat ik nog niet merken.

Ze zegt dat ik in dit ding moet blijven tot ik tam ben. Wat dat is weet ik niet. Ze zegt ook dat ik dan geadopteerd kan worden. Weet ook niet wat dat is. Ik mis mijn moeder en mijn broertjes en zusjes wel, en ook de tuin waar ik vroeger woonde. Misschien mag ik ooit wel terug daarheen? Ik weet het niet. Voorlopig heb ik me maar geschikt in mijn lot. Vechten en blazen helpt immers niet.

Ik weet nu ook waarom ik Joanna heet. Het Mens heeft me gefilmd, en er was toen een liedje op de radio waar ze zongen: Hope, Joanna, give me hope, Joanna, hope before the morning comes.

Groetjes van Joanna.

Stories

Our Sponsors